Nunca los olvidaremos...

We zitten nu precies 5 weken in Huanchaco en vertrekken vandaag met de nachtbus naar Lima. Daar blijven we nog twee dagen om bij de nationale surfwedstrijd van Peru te kijken waar John en Juninho aan meedoen. Maandagnacht neemt Charlotte het vliegtuig naar huis en Jantine gaat nog een weekje naar Amerika, hetzelfde als hoe we onze reis begonnen zijn.

Eindevenement
Afgelopen woensdag hadden we onze laatste sportlessen en ons eindevenement voor Xplore. Om 7.00 uur ´s ochtends waren we al bij de school om alles voor te bereiden. Maar, eenmaal op school aangekomen was er nog niemand! Dus waren wij genoodzaakt om samen met Peter over de schoolmuren te klimmen zodat we aan de slag konden. We gingen een soort van estaffeterace met de kinderen doen: veel rennen, kaartjes verdienen, veel water en aan het einde een verrassing! In twee groepen begon de klas aan de race: het begon met jezelf door een oude fietsband te wringen, daarna zig-zaggen om stoelen heen, vervolgens over een touwtje heen spingen en onder een doek door kruipen (je leert hier te werken met de materialen die je hebt, en dat gaat elke keer prima!). Aan het eind moesten ze een keer op de basket schieten en verdiende ze een kaartje, als ze raak schoten kregen ze twee kaartjes. In de volgende race moesten ze aan het op het einde een bekertje vullen met water en zo snel mogelijk terug te rennen naar je groep om zoveel mogelijk water te verzamelen! In de laatste race mochten ze aan het einde van het parcour, met het water verzameld uit de tweede race, van een afstandje (maar dat bereep niet iedereen) ons nat gooien! Wij stonden achter een groot versierd -soort van- poppenhuis ´de splash´ met onze hoofden door het raampje en alle kinderen mochten een grote pollepel vol water (wat ze maar al te graag wilden) in ons gezicht gooien!!! :-) Met het kaartje (verdiend uit de eerste race) mochten ze daarna een keer grabbelen in een bak vol lollies. Bij elke klas was het een super succes en een hele geslaagde afsluiting.

Bijzonder project
De afgelopen 5 weken op het project waren heel bijzonder en zijn veel te snel voorbij gegaan. De kinderen hier zijn zo ontwapenend en vrolijk dat je soms vergeet dat het kinderen zijn die buiten de schoolmuren een leven hebben dat wij niet kennen en waarschijnlijk ook nooit zullen ervaren. Als je er op let, zie je dat de kinderen oude versleten kleren aanhebben, hun haar niet hebben gekamd, wondjes hebben of niet zo fris ruiken, maar door alle speelsheid en lachende gezichtjes als je ze een knuffel geeft, dringt het nooit helemaal tot je door in welke situatie sommige kinderen zitten. Doordat de school gratis is, geeft het project deze kinderen een kans om onderwijs te volgen, en misschien hierdoor een betere toekomst te krijgen dan hun ouders. Pater Tumba heeft de school samen met de ouders uit de buurt opgezet en iedereen die er werkt, doet dat vrijwillig en met veel liefde. Ze zijn nog steeds bezig met bouwen en grijpen alle hulp en middelen aan om de school steeds en beetje beter te maken.

Afscheid
Vrijdag was ons afscheid op de school. Het was een hele rare dag waarbij we allebei niet echt beseften dat we niet meer terug zouden komen. We hebben veel lieve briefjes en tekeningen van de kinderen gekregen en heeel veel geknuffeld. Aan het eind van de dag kwam de hele school buiten bij elkaar en ging elke klas een stukje voor ons doen: dansjes, liedjes of een aantal kinderen die een speech hielden. Ook de pater heeft veel mooie dingen gezecht. Al begrepen we niet alles, het woord ´splash´ kwam er iig wel een paar keer in voor! Daarna kregen we een certificaat als dank voor onze hulp.

Comedor
In de tijd dat wij er zaten, waren verschillende vrijwilligers en ouders bezig met het bouwen van een eetruimte. En het mooie is, dat op onze laatste dag de comedor (eetruimte) geopend werd! Het hoofd van de school is langs alle huizen gegaan om een inschatting te maken van elke situatie. De armste 100 kinderen van de school krijgen nu elke dag na schooltijd een gratis maaltijd, gekookt door moeders uit de buurt. De opa van een van de vrijwilligers had vorige week geld gestort en daar hebben ze nu een week eten van kunnen kopen! Na ons afscheid met de hele school kregen we samen met de 100 kinderen en alle leraren de eerste gekookte maaltijden. Het was zo ontroerend om te zien dat de kindjes met hun lieve smoeltjes het eten naar binnen schokten omdat ze thuis waarschijnlijk bijna niks krijgen. De rijst met aardappel en ui smaakte waarschijnlijk ook beter dan het klei dat we met de artlessen aan ze gaven, maar dat sommige meer voor eten aanzagen!

Wij zijn een paar dagen geleden meegegaan naar het huis waar drie kinderen van onze school wonen. Zij wonen dichtbij de school in een huis met eigenlijk niet veel meer dan 4 bedden en een 'tuin' vol stenen. En door ons nog steeds beroerde spaans is het soms moeilijk om alles te verstaan wat ze tegen ons zeggen, dat is toch echt wel een gemis! Maar het was wel heel bijzonder om eens te zien hoe sommige kinderen van het project leven.

Gracias para leer nuestras aventuras
Wij kunnen nog zoveel mooie interessante verhalen vertellen over het project en Huanchaco en daar gaan we jullie ook echt nog wel mee vervelen als we terug zijn! ;-) Maar nu gaan we eerst met ons brakke hoofd (ja, gister onze fogata voor onze ultima noche) afscheid nemen van Huanchaco en dan hopelijk lekker slapen in de nachtbus naar Lima. Cuidate!


Chau dulce amigos!

Ons leven in Huanchaco

Na twee maanden trekken door Zuid-Amerika zat het rondreizen erop en was het tijd om ons -tot het einde van onze trip- te vestigen in Huanchaco. Huanchaco is een klein dorpje in Noord Peru waar de bewoners nog steeds vissen op 'caballitos de totora' (rieten vissersbootjes), een traditie die vele eeuwen teruggaat.

Gastfamilie
De eerste dag in Huanchaco ontmoeten we onze gastfamilie, de familie Urcia. De familie bestaat uit Santos (de vader) die nog het originele beroep van visserman beoefend, Rosa (de moeder), die een eigen tienda (winkel) heeft waar ze zelfgemaakte sieraden verkoopt, hun 3 zonen John, JuanCarlos en Johniño, en hun dochter Sugey. Omdat de zonen bij de topsurfers van Peru behoren, hebben zij hun eigen surfschool opgezet. Dit is ook een deel van het huis, dat op twee straten van het strand verwijderd is. Dus als we het surfen dan toch ergens willen leren... :-) Onze kamers zitten bovenop hun huis, de eerste verdieping zeg maar. We hebben allebei een aparte kamer, dus voor het eerst in twee maanden slapen we niet meer samen! :-( We hebben wel een eigen douche (con aqua frio, maar warm water is dan ook een luxe hier) en we krijgen 's ochtends onbijt.

Het C.E.P. project
Drie weken geleden zijn we begonnen met werken bij C.E.P. (The Corporacion de Educacion Popular). C.E.P. is een gratis (basis)school tussen Huanchaco en Trujillo die gebouwd is door de bewoners van de wijk zelf met als initiatiefnemer de pater van de plaatselijk kerk. C.E.P. is opgezet voor de armste kinderen uit de wijk omdat veel kinderen niet naar school gingen omdat de ouders geen schoolgeld kunnen betalen. Iedereen op de school werkt vrijwillig, ook de pater en de leraren. Met het geld dat ze binnenkrijgen van donaties, bouwen ze schoollokalen, een eetzaal (zodat de kinderen die thuis geen ontbijt/lunch krijgen gratis op school kunnen eten) en een weeshuis voor de kinderen die niet meer thuis kunnen wonen. Er zitten 255 kinderen op de school in de leeftijden van 3 t/m 12 jaar, en zijn verdeeld over 8 klassen. De school begint om half 8 's ochtends en eindigd om half 1 's middags. Naast de vaste leraren per klas is het de bedoeling dat er steeds een groepje vrijwillers (zoals ons) lesgeeft in de vakken sport, Engels en art. Op dit moment zijn we met een vast groepje en hebben het zo verdeeld dat wij voornamelijk de sportlessen voorbereiden, 2 andere de Engelse lessen en weer 2 andere de artlessen. Voor dat vak ben je dan hoofdverantwoordelijk en bij de andere vakken help je de andere vrijwilligers.

Trabajo y otras cosas...
De woorden 'silencio', 'mirra me' en 'toca el muro' waren al snel aan onze spaanse woordenschat toegevoegd. Ook aan besos en abrazo's hebben we geen tekort, want de kinderen op school doen niets liever! :-) En omdat Charlotte en Jantine nog steeds geen veelgebruikte namen zijn hier in Peru worden we vooral door de jongste kinderen 'tia' (tante) genoemd. De rest van het Casteliano leren we in de middaguren van David, onze spaanse leraar.

Als er 's middags tijd over is, beoefenen we onze nieuwe hobby: surfen! En we hebben allebei al op het bord gestaan! Al is dat wel gemiddeld nadat we er 10x van afgevallen zijn, maar we hebben er iig veel lol in!

Er gebeurt hier zoveel en er zijn zoveel leuke dingen te doen dat onze dagen snel vol zitten. Vooral nu we ook bij een gastgezin in huis zitten, merk je de cultuurverschillen wat toch grappige, leuke en 'even je adem in houden' situaties op kan leveren. Maar we hebben het hier echt naar onze zin met het vrijwillerswerk, de spaanse lessen, het surfen, de fogata's (kampvuur op het strand) en de salsa-avonden waarbij we hard proberen niet al te vaak op de voeten van onze kleine Peruaanse vrienden te staan! :-)

Langer blijven???
De afgelopen weken hebben we veel contact gehad met FGS-Xplore over een plan dat we langer mochten blijven omdat SBS zou komen om ons te filmen voor een nieuw programma en dat ze alles voor ons zouden betalen. 'Muy bonit-o!' zou Nick zeggen. :-) Afgelopen week was dit plan zo goed als definitief en waren wij helemaal gelukkig dat we langer mochten blijven. Helaas is de tv-wereld een onvoorspelbare partij en hoorden we twee dagen geleden dat ze het plan om te komen filmen afgeblazen hebben. Gevolg is geen ticketwijziging voor ons en dus niet langer blijven... erg erg erg shitie dus! We blijven nu gewoon bij ons originele reisplan met als enige wijziging dat we niet meer 3 dagen naar New York gaan op de terugweg, maar dat we die drie dagen nog in Huanchaco besteden, dat is het maximale wat we nu nog kunnen doen... Het is erg balen allemaal omdat we er al echt op gerekend hadden en we dit ook al bij het project hadden aangegeven... We gaan er nu maar iig voor zorgen dat het twee geweldige laatste weken worden waarbij we proberen nog zoveel mogelijk voor het project te doen en nog onwijs gaan genieten van Huanchaco en Peru!!!

The Machu Picchu

Maandag 3 maart om 5 uur ´s ochtends ging de wekker en was t tijd om op te staan voor de Inca Trail!!! De Inca Trail is een 4-daagse wandeltocht door de bergen die de oude Quechua´s (een volk waarvan de koning ´Inca´ genoemd wordt) aflegden om de Machu Picchu te bereiken. Je kan de ´Oudeman Hoogte´ook in 1 dag bereiken, maar het doel van de meerdaagse tocht was om je ziel te reinigen voordat je de Macchu Picchu bereikte. Omdat de Spanjaarden deze stad nooit hebben gevonden, is hij niet vernietigd.

Met de 16 medegringo´s, 2 guides en 22 porters begonnen we onze tocht. Porters zijn Peruanen die al het eten, de tenten en alle andere spullen op hun rug de bergen opdragen en vervolgens voor je klaar hebben staan als je uitgeput arriveert. Zij rennen de berg op waardoor ze je al snel inhalen. De regel is dan dat de achterste ´porter´ roept en dat dat door wordt gegeven naar voren zodat iedereen aan de bergkant gaat lopen en zij erlangs kunnen. Onze grote Ierse vriend Carl-Kuiken (budy for life!), wees ons erop dat er een groot verschil in uitspraak zit tussen het Britse ´porTer´en ons Nederlandse ´porder´, daargelaten dat als hij het zei niemand het verstond. ;-)

De tweede dag was de zwaarste dag met twee beklimmingen. Maar met behulp van onze mp3 hebben we het boven verwachting goed doorstaan en waren we dit keer bij lange na niet eens de laatste! De derde dag was minder zwaar, maar het weer was hetzelfde als de dagen ervoor: regenachtig... Onze ziel is misschien niet helemaal gereinigd, onze poncho wel! :-) De avonden brachten we met zn allen door in één tent verlicht door een klein lampje, wat de ideale omstandigheden maakte om... te weerwolven! :-)

Na drie dagen met veel mooie uitzichten (zowel overdag als ´s avonds), heel veel leuke gesprekken (samen sufferen schept een band), koude nachten in de tent, geen douche en de natuurtoilet, brak op de vierde dag om 4.00 uur ´s ochtends de dag van de Machu Picchu aan. Na de laatste wandeltocht van 2 uur konden we vanuit de Sungate de zon op zien komen over de Machu Picchu. Lucky us was het deze dag mooi weer en konden we alles goed zien. Na een interresante rondleiding hadden we een paar uur vrije tijd en heeft Tine de laatste berg op de Machu Picchu nog beklommen om de vergeten stad mooi van bovenaf te kunnen bekijken.

Je kan ook een dagtour met de bus boeken naar Machu Picchu. T was dan ook best raar om tussen allemaal fitte en schone mensen te lopen, maar waarschijnlijk hebben zij Machu Picchu op een andere manier ervaren als wij dat hebben gedaan... En alhoewel het erg fijn was om die avond weer de luxe van een douche, toilet en bed te hebben, ´s avonds in de trein terug hadden we toch een heel leeg gevoel; het was heel raar om afscheid te moeten nemen van deze 4 onvergetelijke dagen...

Pepe en de 4 musketiers

Nadat we Lake Titicaca ook aan de Peruaanse kant bewonderd hadden, zijn we doorgereisd naar Peru´s 2-na grootste stad Arequipa. Na een weekendje vol lekker eten, stappen met mister karatekid en de mooie stad verkend te hebben, wilden we op zondag de bekende Colca Cañon track boeken. Maar omdat ´ons´ reisburo dicht bleek te zijn, kwamen we bij een andere tour operator terecht waarmee we wel maandag konden vertrekken. Ze gaven ons een lijst met spullen mee om in onze kleine backpack mee te nemen en gaven Tine het dringende advies om niet op haar rode laarsjes te gaan! :-) Na een busreis van 8 uur hadden we de keuze tussen 3 of 5 uur lopen. En stoer als we zijn, begonnen we samen met de 2 andere meiden en Pepe onze guide aan de 5 uur durende tocht door de bergen. Maar toen het halverwege begon te regenen en de tijd begon te dringen om nog voor het donker bij onze slaapplek aan te komen, begon Pepe ons -al best snelle- tempo nog meer op te voeren. Ondanks dat hebben we het laatste stukje toch in het donker, kletsnat en zonder zaklamp af moeten leggen (en ze hadden nog zo gezegd dat we die mee moesten nemen). Uiteindelijk aangekomen bij onze slaapplaats begonnen we aan onze laatste afdaling vergezeld door een heel lief meisje (waarvan we in het donker eerst dachten dat het een jongen was!) om lekker op te warmen in de hot springs. :-)

De volgende dag werden de gevolgen van het kiezen van de langere tocht nog eens verduidelijkt: ipv 2 uur naar beneden lopen, gingen wij eerst 3 uur omhoog en toen nog eens anderhalf uur naar beneden... maar voordat we aan de tocht begonnen, liet Pepe ons eerst de vrucht Tuna proeven die hij daar plukte. Je moet de buitenkant van deze vrucht niet aanraken want er zitten allemaal kleine stekeltjes aan (maar die zie je niet) dus je snijdt hem mbv van een nagelschaartje(!) open en pakt dan de vrucht eruit. Met rode besmeerde wangen van het bloed van kleine insecten die op de Tunaplanten leven, gingen we als echte musketiers omhoog. :-) Enigszins vertraagd kwamen we aan bij de oase waar onze drie uur durende pauze werd ingekort naar drie kwartier omdat we nogmaals 3 uur omhoog moesten klimmen... Met de angst om het weer niet voor de het donker te redden, zijn drie van onze groep (jep, including us) op de rug van een Mullah (muilezel) omhoog de berg opgegaan. Laten we ´t er op houden dat als we het konden, we liever waren gaan lopen... nou ja, we zijn weer een ervaring rijker zeg maar.

De tweede nacht sliepen we in een hostel en was het eten dat we kregen niet gemaakt door onze eigen Pepe, en dat heeft Lot gemerkt! De hele nacht heeft ze boven de wc gezeten, (wel vergezeld door een eenzame kat) en toen ze uiteindelijk door zowel wc papier als energie heen was, maakte ze Tine wakker en hebben we de resterende uurtjes in 1 bed geslapen om warm te blijven. De volgende dag ging alles al stukken beter en hebben we onszelf getrakteerd op onze nieuwe ontdekking: Tuna! :-) Als afsluiting zijn we de laatste avond uitgegaan met Pepe tot onze bus ´s ochtends om 7.00 uur richting Cusco vertrok.

La Death Road

Het begon ´s ochtends om 07.00 uur op een doordeweekse dag in La Paz. Met een busje vol mede-daredevils reden we de berg op tot het hoogste punt. Daar werden de outfits uitgereikt en de mountainbikes getest. Vooraf dachten we: ´Ach, wij komen uit Nederland en fietsen veel, dus het zal wel meevallen´. Maar toen we de hele groep eens goed bekeken, zag iedereen er aardig sportief uit! Nu moest het dan gebeuren: met z´n 15en een 5 uur durende afdaling, 63 km lang van 4700 tot 1200 meter, door verschillende klimaten met regen, mist, watervallen en zon, waarbij je begint in het koude hooggebergte en eindigt in een warm subtropisch klimaat. Je start op asfalt tot... de weg die de Death Road genoemd wordt: een weg langs de afgrond vol zand, stenen, kuilen, modder en plassen... Maar thx to alle fietslessen van pa en ma konden we de route goed doorstaan. Tines´ zadel en ketting zijn onderweg nog kapot gegaan, maar ze is doorgegaan de bikkel. Twee van onze groep zijn gevallen, maar daar zaten wij niet eens bij! We hebben de Death Road overleefd en het was echt zoooo kicken!

Na 4 dagen (die veel te snel voorbij gingen) verlieten we de geweldige stad La Paz om met de bus naar Lake Titicaca -het hoogste meer ter wereld en het grootste meer van Zuid-Amerika- te gaan. De eerste avond in Copacabana moesten we pinnen om wat eten te kopen, maar wat bleek... er was helemaal geen pin-automaat in deze stad! (ten minste, geen waar je met je mastercard terecht kon) Dus toen hebben we met onze 7 boliviano´s maar twee flesjes water en een pakje biscuits gehaald, haha! De volgende dag zijn we zo snel mogelijk met de bus de grens over gegaan naar Puno (Peru) aan de andere kant van het meer. Daar hebben we de Uros-eilanden bezocht. Dat zijn drijvende rieteilanden waar gezinnen in rieten huisjes wonen. Er was ook een school, een restaurant en een ziekenhuis. Je mocht bij de mensen in huis kijken en foto´s maken. En al leven ze voor een groot deel van het geld van toeristen, tis toch best een raar idee dat er de hele dag mensen langskomen om je leven te bekijken en er foto´s van te maken! Maar ja, net als alle anderen, deden wij daar ook aan mee...

Zuurpruimen & zoutvlaktes

Na een ontzettend leuke tijd in Sucre gingen we op weg naar de Salar de Uyuni (Salar, de grootste zoutvlakte ter wereld en Uyuni, een stadje waar je nog niet dood gevonden wil worden volgens Dirko). Met eigenlijk geen idee wat we ons voor moesten stellen bij de Salar, maar er al wel veel mooie verhalen over gehoord te hebben, begonnen we onze hobbelige bustrip naar Uyuni. Ipv dat we het oh zo mooie stadje nog in het daglicht konden aanschouwen, kwamen we pas ´s avonds laat in het donker aan omdat de bus het tussen de bergen en een eenzame lama had begeven.

´s Ochtends vroeg ontmoeten we onze mede´jeep´reizigers: 2 Franse meiden, 2 Israelische dames en Don Juan onze bestuurder. Met 14 andere jeeps gingen we naar de Salar. Daar aangekomen werden we omringd door 1200 km zoutvlakte en dat geeft een spectaculair, sprookjesachtig uitzicht. Na een rustgevende overnachting op een ´zacht´ matras waar vooral de Israelische dames moeite mee hadden, vervolgden we om 7 uur s´ochtends onze trip naar verschillende lagoons die werden omringd door bergen, flamingos en natuurlijk onze vertrouwde lama :-) De derde dag om 4 uur ´s ochtends kwam Don -de wekker- Juan ons wakker maken zodat we met zonsopgang onze eerste douche van de trip in de hot springs konden nemen (een kleine warme pool tussen de bergen waar we met zn 50en ingingen), maar niet voordat we een stop hadden gemaakt bij de geisers waar we snel weer weg moesten omdat één van de Israelische dames riep: I´m suffering, I´m suffering! Wat in het Israelisch betekent: ik wil niet in het openbaar plassen, kunnen we snel doorrijden en een boompje opzoeken! Het was namelijk zo dat de dames eigenlijk een aangepaste (lees: zelfgemaakte) tour wilden doen, maar geen van de 14 reisburo´s bood dat aan, en vervolgens waren wij de gelukkigen bij wie ze in de jeep gestopt werden... De hele trip lang waren I´m suffering en That´s a waste of time hun favo uitspraken, maar Lot heeft hun wel uit hun lijden verlost door elke keer net wat langer foto´s te maken ;-) Onze laatste bestemming was de grens van Chili en toen weer terug naar Uyuni. De trip door de Salar was echt sprookjesachtig, hillarisch en ontzettend leuk, zie ook de foto´s :-)

We vertokken uit Uyuni op dezelfde manier als we binnen waren gekomen, nml in het donker. Maar dit keer was het omdat de elektriciteit uitgevallen was, daardoor waren de straten en kraampjes verlicht door kaarsjes wat een spookachtige sfeer aan dit aparte stadje gaf. In de nachtbus naar La Paz ging het wasmachine-gevoel van de afgelopen drie dagen gewoon lekker door (de wegen zijn hier niet overal geasfalteerd) en 20 min voor La Paz begaf ook deze bus het (wat blijkbaar meer regel dan uitzondering is :-p) waardoor we in een andere bus moesten overstappen en daardoor toch aan de rechterkant (hè Peer! ;-)) La Paz -Bolivia´s grootste stad- binnenkwamen.

Vliegend naar de witte stad

Na alle carnavalsfestiviteiten wilden we dan toch ook eindelijk eens iets cultureels gaan doen. Dus op naar Salar de Uyuni, ´s werelds grootste zoutvlaktes. Vanuit Santa Cruz vlogen we eerste naar Sucre de hoofdstad van Bolivia. Daar wilden we een korte tussenstop maken om schoenen voor Tine te kopen. In Uyuni is het nml rond de 10 graden, dus enigszins koud op alleen slippers. Vanaf het vliegveld gingen we met de taxi naar ons hostel. De taxi´s zijn hier erg goedkoop, maar het is dan ook altijd afwachten of de taxichauffeur de weg weet, of hij een beetje kan rijden en in welke staat de taxi is: de de taxi waar wij in zaten begaf het bijvoorbeeld op een gegeven moment. De taxichauffeur regelde wel speciaal voor ons een agent die ons de weg naar het hostel wees, want deze was wel twee blokken verderop! :-)
In Joy Ride (een Spaans cafe van een Nederlandse eigenaar) zagen we dat er nog plek was om de volgende dag te paragliden. En ach, omdat Tines dacht dat het voor 50 bolivianos ipv dollars was, hadden we binnen 5 minuten al ja gezegd. We zouden met zn vieren gaan, maar twee Nederlandse meiden hadden zich verslapen (en nee dit keer waren wij het niet! :-)) en daardoor mochten wij eerst springen. Bikkel Charlie (oftewel Luca, volgens de instructeur) ging als eerst omdat Tine nog met tranen in haar ogen stond van de 1,5 uur durende autorit door de bergen. Het rennen van de 4000 meter hoge berg totdat je door de wind de lucht in wordt geblazen zag ze toen nog niet echt zitten... maar uiteindelijk heeft ze ´t wel gedaan! Mazzel voor ons dat wij als eerst mochten, want de twee andere meiden konden uiteindelijk niet meer springen doordat de wind was gedraaid en die een kleine twister op de grond had veroorzaakt.
Op de afterborrel ontmoeten we Peer, een lieve, gekke Brabantse hippie die in Sucre is blijven hangen en hier ooit is gekomen omdat zijn last-minute niet naar Nieuw-Zeeland ging, maar naar Zuid-Amerika. We zijn met hem nog naar een echte Boliviaanse markt geweest en hebben daar verse fruitshakes gedronken voor maar 3 bolivianos = 30 cent! We hebben nog maar 2 nachtjes bijgeboekt, want ook al zijn de schoenen al lang gekocht, (in maat super-grande, oftewel gewoon maat 39 :-)) we vermaken ons nog prima in deze kleine, mooie witte stad!

Santa -Carnaval- Cruz

Na een weekje zee, harde wind, af en toe zon (eigenlijk vooral de laatste dag, waarvan we nu de vellen er nog af aan het halen zijn) en paardrijden over het strand (jaja, zelfs in galop he tines!) was het tijd om weer verder te gaan. We besloten om het toch wel westerse Argentina achter ons te laten en een vlucht naar Santa Cruz (Bolivia) te boeken. Op 1 feb kwamen we daar aan in ons hostel waar we meteen uitgenodigd werden om de komende vier dagen met hun carnaval te vieren! We hadden er zelf helemaal niet zo bij stil gestaan, maar we kwamen dus -blijkt achteraf- precies op het juiste moment op de juiste plaats. Op zaterdag werden we in groene robin hood outfits gehesen en zijn we gewapend met spuitbussen vol schuim naar de parade gegaan. Carnaval hier betekent: veel water, zeep en... verf! Dat laatste wordt pas vanaf dag 2 ingezet, en dat hebben we geweten! De hele stad is aan het feesten, alle winkels zijn dicht en alles (echt alles, zelfs de huizen, auto´s en paarden) are coverd in paint. Met je verfpistooltje schiet je op alles en iedereen om je heen, en krijg je het net zo hard van je omgeving terug. Dat gebeurt hier 3 dagen lang. En dat je je het beste van te voren helemaal in kan smeren met babyolie, wordt duidelijk wanneer je achteraf 1,5 uur onder de douche alle kleuren verf van je af probeert te schrobben. Ach ja, die blauwe handen, rode slippers en stukjes groene haren zijn iig een leuk aandenken! :-)

Chillen in villa gessel(ig)

Na twee dagen Buenos Aires vonden we het eigenlijk wel genoeg. Het is er super druk, en eigenlijk best `westers´ waardoor we nou niet echt het gevoel kregen van ´ah, lekker er even tussenuit naar de andere kant van de wereld´, dus besloten we om de bus te pakken naar een van de badplaatsen van Argentinie: Villa Gessel. BA ligt dan wel aan zee, voor het strand moet je toch een 6 uur duurende busrit overhebben, maar de bussen hier zijn zo luxe dat dat echt no problemo is. We zijn hier nu al twee dagen aan het chillen en dat bevalt erg goed. Het lukt ook al steeds beter om ons aan de dagindeling van de vakantievierende Argentijnen aan te passen: uitslapen tot een uur of drie, naar het strand gaan (...en lezen! thx voor alle mooie boeken die we hebben gekregen!), om en uurtje of 10 ´s avonds eten en dan feestvieren tot de hele vroege uurtjes. Villa (spreek uit: bizja) Gessel is een klein salou-achtig plaatsje waar in de zomer (nu dus) de hele nacht van alles te beleven is, zelfs de winkeltjes zijn ´s nachts open! Het hele leven is hier ongeveer een halve dag verschoven, zo gaat bijv de supermarkt, na ´s ochtends even open te zijn geweest, pas om half 6 ´s avonds weer open.
Gister rond een uur of 6 ´s ochtends liepen we terug naar ons hostel en raakten we aan de praat met een groepje Argentijnen en zij vroegen ons waar we heen gingen, ze keken heel vreemd toen we zeiden dat we gingen slapen, want echt, hier gaan ze op dat tijdstip nog gewoon een paar uurtjes door!

De kus op de wang...

Vandaag is onze tweede dag in BA. Het ontbijt hebben we maar overgeslagen om toch een beetje bij te slapen van die twee gemiste nachten hiervoor (ja paul, ik heb nog tot 05.15 uur ingepakt!). Om een uurtje of 12 zijn we op pad gegaan. Eerst een lekker ontbijtje gehaald in de supermarkt en -net zoals de meeste Argentijnen- in het park opgegeten. In deze dingen kunnen we ons vrij makkelijk aanpassen, want ja: andere cultuur, andere gewoontes :-). Je weet dat die er zijn en je leest ze zelfs letterlijk in de lonely planet (oftewel onze bijbel hier), maar als je het zelf meemaakt is het toch wel ff gek... Zo zijn we vandaag naar het hospital gegaan om mijn laatste hepatitus B prik te halen. Dit heeft -uiteraard- uiteindelijk de hele middag in beslag genomen, maar we wilden hoe dan ook vandaag die prik, eerder zouden we niet weggaan. Na een paar keer doorgestuurd te zijn en aan drie verschillende mensen ons verhaal uitgelegd te hebben, kwamen we bij de dokter uit die ons het recept zou geven. En daar was het dan: ik stak mijn hand uit om hem gedag te zeggen en hij zoende ons allebei vol op de wang! Een beetje beduusd (ik bedoel, tis toch je dokter!) gingen we na 2 minuten weer weg met een krabbel op een papiertje en werd hetzelfde ritueel herhaald. Daarna hebben we de prik gehaald ´en´ zei de prikmevrouw met een glimlach ´ik heb er een un poco yellow fever bijgedaan...´ eh ok, bedankt? Nou ja, als die hepatitus er maar goed ingespoten is, dan is het allemaal best. En, ik denk dat het is om ons helemaal in te burgeren in ZA, maar we komen net terug van een restaurant waar we heerlijk gegeten hebben en waar we met de ober ons eerste spaans geoefend hebben en nadat hij onze tip al niet aan wilde nemen omdat we zo leuk gepraat hadden, was het ook hier blijkbaar heel normaal om elkaar gedag te zeggen met een kus. So lets integrate: voor jullie allemaal un beso muy grande! :-)

Weekje big mac en geen alcohol

We zijn nu net aangekomen in een warm buenos aires en gelukkig een hostel kunnen vinden voor de avond... een weekje hiervoor zat ik nog in amerika na een beetje een chaotische vlucht (heel even mn paspoort kwijt en mn tassen waren niet aangekomen) was ik dan eindelijk geland in amerika waar het -20 graden was heb die week ook niet zoveel anders gedaan dan in huis gezeten met de verwarming hoog of in de auto... wel echt een super leuke week gehad :) ik ben een avondje uitgeweest maar omdat ik nog geen 21 ben geen alcohol voor mij ...ook tijdens uitgaan een heleboel stereotype amerikanen tegengekomen...... eentje vroeg zelfs of wij in nederland ook een eigen taal hebben?! :)

De laatste voorbereidingen

Woensdag 16 januari om 07.00 uur 's ochtends vertrokken we: Uilkje, Jantine en ik om Jantine op het vliegtuig naar Amerika te zetten. Jantine vliegt een week eerder om de eerste week haar vriendje David op te zoeken in Minnesota. Haar koffers hadden wat vertraging, maar uiteindelijk heeft ze die gekregen. Het is nu tijd om de laatste dingen te regelen: de reisverzekering afsluiten, de tas inpakken en de eerste overnachting in Buenos Aires reserveren. We gaan maandag avond even bellen om de laatste dingen door te spreken en om een ontmoetingsplek in Atlanta af te spreken, want we nemen beide 3 maanden geen mobiel mee! Het enige contact met de westerse wereld zal zometeen over de mail gaan en via deze blog. Heerlijk zo rustig als dat zal zijn...