Ons leven in Huanchaco

Na twee maanden trekken door Zuid-Amerika zat het rondreizen erop en was het tijd om ons -tot het einde van onze trip- te vestigen in Huanchaco. Huanchaco is een klein dorpje in Noord Peru waar de bewoners nog steeds vissen op 'caballitos de totora' (rieten vissersbootjes), een traditie die vele eeuwen teruggaat.

Gastfamilie
De eerste dag in Huanchaco ontmoeten we onze gastfamilie, de familie Urcia. De familie bestaat uit Santos (de vader) die nog het originele beroep van visserman beoefend, Rosa (de moeder), die een eigen tienda (winkel) heeft waar ze zelfgemaakte sieraden verkoopt, hun 3 zonen John, JuanCarlos en Johniño, en hun dochter Sugey. Omdat de zonen bij de topsurfers van Peru behoren, hebben zij hun eigen surfschool opgezet. Dit is ook een deel van het huis, dat op twee straten van het strand verwijderd is. Dus als we het surfen dan toch ergens willen leren... :-) Onze kamers zitten bovenop hun huis, de eerste verdieping zeg maar. We hebben allebei een aparte kamer, dus voor het eerst in twee maanden slapen we niet meer samen! :-( We hebben wel een eigen douche (con aqua frio, maar warm water is dan ook een luxe hier) en we krijgen 's ochtends onbijt.

Het C.E.P. project
Drie weken geleden zijn we begonnen met werken bij C.E.P. (The Corporacion de Educacion Popular). C.E.P. is een gratis (basis)school tussen Huanchaco en Trujillo die gebouwd is door de bewoners van de wijk zelf met als initiatiefnemer de pater van de plaatselijk kerk. C.E.P. is opgezet voor de armste kinderen uit de wijk omdat veel kinderen niet naar school gingen omdat de ouders geen schoolgeld kunnen betalen. Iedereen op de school werkt vrijwillig, ook de pater en de leraren. Met het geld dat ze binnenkrijgen van donaties, bouwen ze schoollokalen, een eetzaal (zodat de kinderen die thuis geen ontbijt/lunch krijgen gratis op school kunnen eten) en een weeshuis voor de kinderen die niet meer thuis kunnen wonen. Er zitten 255 kinderen op de school in de leeftijden van 3 t/m 12 jaar, en zijn verdeeld over 8 klassen. De school begint om half 8 's ochtends en eindigd om half 1 's middags. Naast de vaste leraren per klas is het de bedoeling dat er steeds een groepje vrijwillers (zoals ons) lesgeeft in de vakken sport, Engels en art. Op dit moment zijn we met een vast groepje en hebben het zo verdeeld dat wij voornamelijk de sportlessen voorbereiden, 2 andere de Engelse lessen en weer 2 andere de artlessen. Voor dat vak ben je dan hoofdverantwoordelijk en bij de andere vakken help je de andere vrijwilligers.

Trabajo y otras cosas...
De woorden 'silencio', 'mirra me' en 'toca el muro' waren al snel aan onze spaanse woordenschat toegevoegd. Ook aan besos en abrazo's hebben we geen tekort, want de kinderen op school doen niets liever! :-) En omdat Charlotte en Jantine nog steeds geen veelgebruikte namen zijn hier in Peru worden we vooral door de jongste kinderen 'tia' (tante) genoemd. De rest van het Casteliano leren we in de middaguren van David, onze spaanse leraar.

Als er 's middags tijd over is, beoefenen we onze nieuwe hobby: surfen! En we hebben allebei al op het bord gestaan! Al is dat wel gemiddeld nadat we er 10x van afgevallen zijn, maar we hebben er iig veel lol in!

Er gebeurt hier zoveel en er zijn zoveel leuke dingen te doen dat onze dagen snel vol zitten. Vooral nu we ook bij een gastgezin in huis zitten, merk je de cultuurverschillen wat toch grappige, leuke en 'even je adem in houden' situaties op kan leveren. Maar we hebben het hier echt naar onze zin met het vrijwillerswerk, de spaanse lessen, het surfen, de fogata's (kampvuur op het strand) en de salsa-avonden waarbij we hard proberen niet al te vaak op de voeten van onze kleine Peruaanse vrienden te staan! :-)

Langer blijven???
De afgelopen weken hebben we veel contact gehad met FGS-Xplore over een plan dat we langer mochten blijven omdat SBS zou komen om ons te filmen voor een nieuw programma en dat ze alles voor ons zouden betalen. 'Muy bonit-o!' zou Nick zeggen. :-) Afgelopen week was dit plan zo goed als definitief en waren wij helemaal gelukkig dat we langer mochten blijven. Helaas is de tv-wereld een onvoorspelbare partij en hoorden we twee dagen geleden dat ze het plan om te komen filmen afgeblazen hebben. Gevolg is geen ticketwijziging voor ons en dus niet langer blijven... erg erg erg shitie dus! We blijven nu gewoon bij ons originele reisplan met als enige wijziging dat we niet meer 3 dagen naar New York gaan op de terugweg, maar dat we die drie dagen nog in Huanchaco besteden, dat is het maximale wat we nu nog kunnen doen... Het is erg balen allemaal omdat we er al echt op gerekend hadden en we dit ook al bij het project hadden aangegeven... We gaan er nu maar iig voor zorgen dat het twee geweldige laatste weken worden waarbij we proberen nog zoveel mogelijk voor het project te doen en nog onwijs gaan genieten van Huanchaco en Peru!!!