Zuurpruimen & zoutvlaktes

Na een ontzettend leuke tijd in Sucre gingen we op weg naar de Salar de Uyuni (Salar, de grootste zoutvlakte ter wereld en Uyuni, een stadje waar je nog niet dood gevonden wil worden volgens Dirko). Met eigenlijk geen idee wat we ons voor moesten stellen bij de Salar, maar er al wel veel mooie verhalen over gehoord te hebben, begonnen we onze hobbelige bustrip naar Uyuni. Ipv dat we het oh zo mooie stadje nog in het daglicht konden aanschouwen, kwamen we pas ´s avonds laat in het donker aan omdat de bus het tussen de bergen en een eenzame lama had begeven.

´s Ochtends vroeg ontmoeten we onze mede´jeep´reizigers: 2 Franse meiden, 2 Israelische dames en Don Juan onze bestuurder. Met 14 andere jeeps gingen we naar de Salar. Daar aangekomen werden we omringd door 1200 km zoutvlakte en dat geeft een spectaculair, sprookjesachtig uitzicht. Na een rustgevende overnachting op een ´zacht´ matras waar vooral de Israelische dames moeite mee hadden, vervolgden we om 7 uur s´ochtends onze trip naar verschillende lagoons die werden omringd door bergen, flamingos en natuurlijk onze vertrouwde lama :-) De derde dag om 4 uur ´s ochtends kwam Don -de wekker- Juan ons wakker maken zodat we met zonsopgang onze eerste douche van de trip in de hot springs konden nemen (een kleine warme pool tussen de bergen waar we met zn 50en ingingen), maar niet voordat we een stop hadden gemaakt bij de geisers waar we snel weer weg moesten omdat één van de Israelische dames riep: I´m suffering, I´m suffering! Wat in het Israelisch betekent: ik wil niet in het openbaar plassen, kunnen we snel doorrijden en een boompje opzoeken! Het was namelijk zo dat de dames eigenlijk een aangepaste (lees: zelfgemaakte) tour wilden doen, maar geen van de 14 reisburo´s bood dat aan, en vervolgens waren wij de gelukkigen bij wie ze in de jeep gestopt werden... De hele trip lang waren I´m suffering en That´s a waste of time hun favo uitspraken, maar Lot heeft hun wel uit hun lijden verlost door elke keer net wat langer foto´s te maken ;-) Onze laatste bestemming was de grens van Chili en toen weer terug naar Uyuni. De trip door de Salar was echt sprookjesachtig, hillarisch en ontzettend leuk, zie ook de foto´s :-)

We vertokken uit Uyuni op dezelfde manier als we binnen waren gekomen, nml in het donker. Maar dit keer was het omdat de elektriciteit uitgevallen was, daardoor waren de straten en kraampjes verlicht door kaarsjes wat een spookachtige sfeer aan dit aparte stadje gaf. In de nachtbus naar La Paz ging het wasmachine-gevoel van de afgelopen drie dagen gewoon lekker door (de wegen zijn hier niet overal geasfalteerd) en 20 min voor La Paz begaf ook deze bus het (wat blijkbaar meer regel dan uitzondering is :-p) waardoor we in een andere bus moesten overstappen en daardoor toch aan de rechterkant (hè Peer! ;-)) La Paz -Bolivia´s grootste stad- binnenkwamen.