Pepe en de 4 musketiers

Nadat we Lake Titicaca ook aan de Peruaanse kant bewonderd hadden, zijn we doorgereisd naar Peru´s 2-na grootste stad Arequipa. Na een weekendje vol lekker eten, stappen met mister karatekid en de mooie stad verkend te hebben, wilden we op zondag de bekende Colca Cañon track boeken. Maar omdat ´ons´ reisburo dicht bleek te zijn, kwamen we bij een andere tour operator terecht waarmee we wel maandag konden vertrekken. Ze gaven ons een lijst met spullen mee om in onze kleine backpack mee te nemen en gaven Tine het dringende advies om niet op haar rode laarsjes te gaan! :-) Na een busreis van 8 uur hadden we de keuze tussen 3 of 5 uur lopen. En stoer als we zijn, begonnen we samen met de 2 andere meiden en Pepe onze guide aan de 5 uur durende tocht door de bergen. Maar toen het halverwege begon te regenen en de tijd begon te dringen om nog voor het donker bij onze slaapplek aan te komen, begon Pepe ons -al best snelle- tempo nog meer op te voeren. Ondanks dat hebben we het laatste stukje toch in het donker, kletsnat en zonder zaklamp af moeten leggen (en ze hadden nog zo gezegd dat we die mee moesten nemen). Uiteindelijk aangekomen bij onze slaapplaats begonnen we aan onze laatste afdaling vergezeld door een heel lief meisje (waarvan we in het donker eerst dachten dat het een jongen was!) om lekker op te warmen in de hot springs. :-)

De volgende dag werden de gevolgen van het kiezen van de langere tocht nog eens verduidelijkt: ipv 2 uur naar beneden lopen, gingen wij eerst 3 uur omhoog en toen nog eens anderhalf uur naar beneden... maar voordat we aan de tocht begonnen, liet Pepe ons eerst de vrucht Tuna proeven die hij daar plukte. Je moet de buitenkant van deze vrucht niet aanraken want er zitten allemaal kleine stekeltjes aan (maar die zie je niet) dus je snijdt hem mbv van een nagelschaartje(!) open en pakt dan de vrucht eruit. Met rode besmeerde wangen van het bloed van kleine insecten die op de Tunaplanten leven, gingen we als echte musketiers omhoog. :-) Enigszins vertraagd kwamen we aan bij de oase waar onze drie uur durende pauze werd ingekort naar drie kwartier omdat we nogmaals 3 uur omhoog moesten klimmen... Met de angst om het weer niet voor de het donker te redden, zijn drie van onze groep (jep, including us) op de rug van een Mullah (muilezel) omhoog de berg opgegaan. Laten we ´t er op houden dat als we het konden, we liever waren gaan lopen... nou ja, we zijn weer een ervaring rijker zeg maar.

De tweede nacht sliepen we in een hostel en was het eten dat we kregen niet gemaakt door onze eigen Pepe, en dat heeft Lot gemerkt! De hele nacht heeft ze boven de wc gezeten, (wel vergezeld door een eenzame kat) en toen ze uiteindelijk door zowel wc papier als energie heen was, maakte ze Tine wakker en hebben we de resterende uurtjes in 1 bed geslapen om warm te blijven. De volgende dag ging alles al stukken beter en hebben we onszelf getrakteerd op onze nieuwe ontdekking: Tuna! :-) Als afsluiting zijn we de laatste avond uitgegaan met Pepe tot onze bus ´s ochtends om 7.00 uur richting Cusco vertrok.